حالا ساعت ۱.۳۰ نیمه شبه. یعنی ۳۱ تیر شده و من نه عکس کیک می ذارم نه جینگول بازی در می آرم.فقط به خاطر احساس دینی که به این صفحه ساده آبی رنگ دارم خیلی ساده و آروم می نویسم:

"تولدت مبارک و به خاطر این یک سال متشکرم  آپاچی (سابقاً) مقیم مرکز! "

استاد با لبخند گفت:"جهان متن است.من یک متن ام شما یک متن اید..همه جهان..همه چیز..."

صفحه ۲۲۴ "شرق بنفشه" ی شهریار مندنی پور را باز کردم:"درخت کلمه است،دیوار کلمه است،پل عابر پیاده کلمه است،جان کندن کلمه است،دود کلمه است وهمه شان هجوم می آورند حالا.مرا نترسانید..اجلاس سران در کلمه..بازداشت کلمه وزیر اسبق..نوک زبان کلمات در "تل آویو"..گفتم بروم مست کنم جایی بیفتم که نفهمم چه خبر است..."

هیجان زده شده ام.آدم ها،خانه ها،زمین،آسمان همه پیش چشمم متن می شوند.کلمه می شوند.با کلمه بلند می شوم با کلمه می خوابم.کلمات زیر دستم رام می شوند، من کارشناس کلمات ام.مثل یک جادوگر همه چیز را تبدیل می کنم..کلمات خوب..کلمات بد.

اما استاد! نگفته بودید که کلمات گاهی رم می کنند.وحشی می شوند.متن ها به جان هم می افتند.هم را پاره پاره می کنند،آتش می زنند. کلمات در برابرم جان می دهند،منفجر می شوند،ضجه می زنند. متن ها می میرند استاد؟!

کلمه های کوچک..متن های ساده معصوم زیر پای واژه های کشدار له می شوند و ما می ترسیم..من می ترسم.لبنان یک کلمه است..گلوله کلمه است.من می ترسم اعتراض کنم.می ترسم برچسب بخورم.لبنان یک برچسب است.نوار غزه برچسب است.برچسب طرفدار بودن می خورم،مزدور بودن،احمق بودن اگر به حال کلمات کوچک گریه کنم.(گریه کلمه است در متن اشغال) بر چسب می خورم.متهم می شوم.

استاد! متن ها رم کرده اند. کلمات غول پیکر به قلم کوچک من می خندند و من کارشناس بر چسب خوردن می شوم.کلمات..متن ها..واژه ها، آواها.

گفتید: "جهان متن است."استاد! از متن ها می ترسم.

ترس هم کلمه است...

   بانو

      بانو جان

مبارکمان باشد.صد بار..هزار بار..هزار هزار بار مبارکمان باشد شنیدن صدای گام های آرام تو.

بانو

   بانو

     بانو جان

          بانوی آب ها و آینه ها...

جام به خانه بازگشت...

(جای "باجو" خالی!)

اینکه بگم تموم شد خیلی راحته.به راحتی جمع کردن بند و بساطم از اون سوئیت دانشجویی فسقلی.به راحتی سوار قطار شدن و رفتن و رفتن و رفتن...

راحت نبود که این ۸۲ایهای پر شر و شور رو نبینم و برم.راحت نبود که بگم خداحافظ!من فارغ التحصیل شدم.

حالا دیگه تموم شده(هر چند به زودی بر می گردم به همون شهر خوب لعنتی!) اما...اما حالا فکر می کنم تو شبهای دلتنگی از این به بعد ۹ تا شونه کم میارم که سرم رو بذارم روشون و هق هق کنم.حالا جای ۱۰ تا تخت آهنی ۲ طبقه تو زندگیم خالی می مونه.حمیده و محبوبه که همین نزدیکی هان اما حالا دیگه یه گوشه از دلم با مرجان میره شیراز.یه گوشه با مریم۱ و الهام میره لنگرود. با مینا میره به اصفهان با اعظم میره کرج با مریم ۲ میره مجاور قم میشه و گاهی هم لا به لای بادگیر های اردکان دنبال فاطمه می گرده. نمی خوام دیگه فکر کنم. میترسم کم بیارم ۹ تا دختر تو زندگی ام کم بیارم.می ترسم. حالا هی یاد شب آخر اتاق ۳۰۲ می افتم و صدای آوازی که پس زمینه گریه های ما می خوند: " روزای روشن خداحافظ..."